Brak znajomości przez lekarza zmieniających się przepisów narusza normy etyczne

08
Sty2018

Brak znajomości przez lekarza zmieniających się przepisów narusza normy etyczne

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez obrońcę obwinianego, od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 16 stycznia 2015 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Lekarskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r., oddalił skargę.

Stan faktyczny:

Okręgowy Sąd Lekarski orzeczeniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. uznał lekarza za winnego tego, ze w dniu 24 maja 2002 r. wystawił kierowcy transportu drogowego zaświadczenie lekarskie o ocenie narażeni na stanowisku pracy i braku przeciwskazań zdrowotnych na stanowisku pracy, jako podmiot uprawniony do wystawiania takich zaświadczeń, nie będąc zarejestrowanym w Rejestrze Lekarzy prowadzonym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, a ponadto wydał powyższe zaświadczenie z uchybieniami merytorycznymi: nieaktualną pieczątką o treści „Lek. med. A. S., lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami nr zaświadczenia […] wydaną przez Wojewodę […]” i jako nieuprawniony do używania pieczątki „Badania profilaktyczne przeprowadził”, czym naruszył § 8 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (MZiOS) z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy oraz art. 1 pkt 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej i za to „na mocy art. 53 i 78 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich”, zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy ukarał lekarza A. S. karą upomnienia.

Odwołanie od tego orzeczenia wniósł lekarz. Naczelny Sąd Lekarki orzeczeniem z dnia 16 stycznia 2015 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca lekarza.

Sąd Najwyższy podkreślił, że lekarz nabył w przeszłości uprawnienia do wystawiania przedmiotowych zaświadczeń dla kierowców. Jednocześnie ze wskazanego w orzeczeniu przepisu § 8 Rozporządzenia MZiOS wynika, że obok posiadania uprawnień dotyczących lekarza, do wystawienia zaświadczenia konieczne jest nadto zarejestrowanie uprawnionego lekarza w rejestrze prowadzonym przez właściwy Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Lekarz nie figurował w tym rejestrze. Nie skorzystał z możliwości zgłoszenia do właściwego wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy wniosku o dokonanie wpisu do rejestru lekarzy przeprowadzających badania. SN stwierdził, że obwiniony spełniał bowiem tylko część warunków do wystawienia stosownego zaświadczenia, miał stosowne uprawnienia jako lekarz, nie został jednak wymieniony w odpowiednim rejestrze, co pozbawiało go prawa do wydawania przedmiotowych zaświadczeń.

Sąd Najwyższy w swym orzeczeniu podkreślił, że osoba wykonująca zawód lekarza z natury rzeczy zobowiązana jest do zapoznawania się ze zmieniającymi się przepisami dotyczącymi tego zawodu, np. reguł wystawiania recept na poszczególne leki. Ignorowanie tych regulacji prowadzi do ich złamania, a ta także jest zachowaniem naruszającym normy etyczne i może prowadzić do pociągnięcia do odpowiedzialności zawodowej. Świadomość takiego stanu rzeczy jest powszechna i nie wymaga szczególnego dowodzenia.

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt SDI 70/15

 

Zostaw komentarz

Proszę wprowadź swoje imię.

Proszę wprowadź komentarz.